نتايج گزارشهاي اخير مبني بر مقايسه‌ي استنت‌هاي آغشته به دارو با استنت‌هاي فلزي برهنه حاکي از احتمال بالقوه‌ي بيشتر ترومبوز ناشي از استنت و مرگ و انفارکتوس ميوکارد ضمن استفاده از استنت‌هاي آغشته به دارو است.

اما، ميزان بسيار پايين رويدادها و تعاريف متفاوت از ترومبوز ناشي از استنت سبب پيچيدگي مقايسه‌هاي انجام شده در کارآزمايي‌هاي متفاوت مي‌گردد.

نتايج 5 بررسي که در شماره ي 8 مارس نشريه‌ي طب نيوانگلند به چاپ رسيد، شامل 19 کارآزمايي بود که به بررسي اين يافته‌ها اقدام کرده بود:

* احتمال ترومبوز ناشي از استنت با استنت آغشته به دارو اندکي کمتر از استنت‌هاي فلزي برهنه پيش ازيک سال است ولي بعد ازيک سال اين احتمال به طور قابل توجه بيشتر شده وعدم مزيت مطلق حدود 5/0 تا 1% را با استنت‌هاي آغشته به دارو نشان مي‌دهد.
* بين استنت‌هاي آغشته به سيروليموس Sirolimus و پاکليتاکسل Paclitaxel اختلافي از نظر بروز ترومبوز وجود نداشت.
* اين مسأله مستند شده است که حتي بعضي افراد استفاده کننده از استنت آغشته به دارو که از درمان درازمدت و دوگانه‌ي ضد پلاک استفاده مي‌کنند نيز دچار ترومبوز ديررس ناشي از استنت مي‌شوند.
* از نظر آماري، اختلاف قابل توجهي در ميزان مرگ يا انفارکتوس ميوکارد با استفاده از استنت‌هاي فلزي برهنه و استنت‌هاي آغشته به سيروليموس يا پاکليتاکسل وجود ندارد.
* کاهش مشخص واسکولاريزاسيون مجدد رگ هدف با استنت‌هاي آغشته به دارو موجود است.
* در استنت‌هاي آغشته به سيروليموس در بيماران ديابتي، بيش از اسنتت‌هاي فلزي برهنه، گرايش به افزايش بيشتر مرگ و مير ديده مي‌شود.

در دورنماي همراه اين دو مقاله آمده است که در اين کارآزمايي‌هاي تصادفي شده بيشتر از بيماراني استفاده شده است که داراي ساده‌ترين ضايعات بوده‌اند.

اما، الگوهاي رايج مصرف حاکي از آن است که بيش از 60% روشهاي استنت ‌گذاري براي انديکاسيون‌هاي غيرمعمول مانند ضايعات گرافت وريد سافن، دو شاخه شدن، MI حاد، اکلوزيون مزمن و بيماري چند رگ استفاده مي‌شود. در اين موارد احتمال ترومبوز ناشي از استنت ممکن است به ويژه بالا باشد.

در حال حاضر، استنت‌هاي آغشته به دارو را بايد براي بيماراني مورد استفاده قرار داد که در معرض استنوز مجدد هستند و از درمان دوگانه و درازمدت ضد پلاکتي استفاده مي‌کنند