تمام داروهاي رايج در درمان شيزوفرني، گيرنده‌هاي دوپامين را هدف مي‌گيرند و آنتي سايکوتيک‌هاي آتيپيک نيز گيرنده‌هاي سروتونين را هدف دارند. اما مدتها است مدارکي به دست آمده است که نشان مي‌دهد گيرنده‌هاي گلوتامات نيز در پاتوژنز شيزوفرني با اهميت است.

            يک گروه تحقيقاتي يک دسته داروهاي جديد را طرح‌ريزي کرده و آزموده‌اند که دو نوع گيرنده‌ي گلوتامات را هدف مي‌گيرد. چند ژني که اخيرا در ارتباط با شيزوفرني شناسايي شده‌اند اين گيرنده‌ها را رمزبندي مي‌کنند. گيرنده‌ها غلظت گلوتامات را در سيناپس تنظيم مي‌کنند. اين تيم به صورت تصادفي 196 بيمار مبتلا به شيزوفرني مزمن را با يکي از اين داروهاي دسته‌ي جديد گلوتامات موسوم به LY404039 تحت درمان قرار داده است و اين دارو را با الانزاپين و دارونما مقايسه کرده‌اند. دو داروي فعال مورد استفاده در کاهش نشانه‌هاي مثبت و منفي شيزوفرني با دارونما قابل قياس بود و به طور واضح برتر از دارونما بود. هيچ يک از عوارض جانبي خاص درمان آنتي سايکوتيک (نشانه‌هاي اکستراپيراميدال، افزايش وزن يا افزايش ترازپرولاکتين) و هيچ عارضه‌ي خطرناکي ضمن استفاده از داروي جديد ديده نشد.

بسياري از بيماران مبتلا به آتروسکلروز داراي حالت استرس اکسيداتيو و پروترومبوتيک هستند به ويژه در مواردي که ديس ليپيدمي وجود دارد. يک گروه پژوهشي در اين مورد يک توجيه ملکولي با تاثير درماني يافته است.

            اين تيم گزارش کرده است که LDL اکسيد شده و به ويژه جزئي از LDL اکسيد شده موسوم به OXPCCD36 به گيرنده‌ي CD36 مي‌چسبد و آن را فعال مي‌کند. افزون بر اين، OXPCCD36 سبب اختلال آندوتليال و افزايش غلظت ياخته‌هاي کفي درون پلاک‌ها مي‌گردد. در موشها، اين فرا گرد به ويژه وقتي اتفاق مي‌افتد که از رژيم پرچربي تغذيه شده باشند. وقتي محققان بررسي را به انسان هم گسترش دادند، ارتباط مشابهي ميان OXPCCD36 پلاک CD36 و حالت پروترومبوتيک يافتند. اين محققان مي‌انديشند که به علت آن که HDL داراي خواص آنتي‌اکسيداني قوي است، پائين‌ بودن HDL با افزايش تراز OXPCCD36 همراه است. اين افزايش به نوبه‌ي خود سبب بروز حالت پروترومبوتيک و تاثيرپذيري پلاک مي‌گرد

دکتر عليرضا صدرايي
دکتر شيوا خوشنويس انصاري
 ارائه دهندگان خدمات درماني با خطراتي مانند تماس با عوامل گوناگون بيماري‌زا به خصوص پاتوژنهاي منتقله از طريق خون مواجه هستند.

            براساس نتايج بررسي‌هاي گسترده‌ي‌ به عمل آمده، ميانگين خطر انتقال HIV در اثر ورود جسم نوک تيز آلوده به داخل پوست 32/0% و خطر انتقال پوستي مخاطي بين 03/0 تا 09/0% برآورد شده است. خطر انتقال از پوست سالم، پايين‌تر از حدي است که بتوان سنجيد.

با وجودي که التهاب در پاتوژنز بيماري آلزايمر (AD) تأثير دارد ولي استفاده از داروهاي ضد التهاب غير استروئيدي سبب کندشدن سير AD زودرس در چند کارآزمايي باليني نشده است.

 Neurology 2004;62:66

JAMA 2003;289:2819

اما آيا با استفاده از NSAID مي‌توان از ايجاد AD جلوگيري کرد يا آن را به تأخير انداخت؟